تنهایی های من

آنگاه كه تو رفتي سكوتت همجا را فرا گرفت باغ خزان زده شد بلبلان به ديار دگر رفتند خورشيد از پس نقاب ابر رخ نهان ساخت و بوم بر ويرانه ها آواز سر داد كه او رفت… كه او رفت . . . اهــــورايــــي بـــــاشــيــد